آدرس

تهران - قلهک

۰۹۹۱۶۸۸۸۷۹۲

ارتباط مستقیم با ما

شنبه تا پنج شنبه 08:00 تا 20:00

ساعات کاری ما

عضویت در خبرنامه

درخواست مشاوره

در این مقاله چه می‌خوانیم؟

چگونه یک سلول می­تواند ارتعاش داشته باشد

یک مدار در حال نوسان، مداری است که به زبان الکترونیکی شامل یک القاگر و یک خازن باشد. هنگامی که چنین مداری با یک منبع انرژی بیرونی تغذیه شود، در این صورت در وضعیت ارتعاش الکتریکی قرار می­گیرد و در فرکانس طبیعی خود نوسان می­کند. از چنین مداری، انرژی به شکل امواج به آسانی می­تواند ساتع شود. با در نظر گرفتن یک چگالنده مناسب و یک سیم پیچ القایی ویژه، فرکانس نوسان می­تواند به هر میزان دلخواهی افزایش یابد. یعنی کاری که لاخوفسکی توانست توسط دستگاه بیورزونانس ابداعی خود انجام دهد. لاخوفسکی اثبات کرد که: اصل بنیادین در این حوزه درک دانش امواج بیوالکتریک است، که نمای وجودی آن در این جمله خلاصه می­گردد “هر موجود زنده ای، از خود تابش­هایی ساطع می­کند”. بر طبق اثبات گئورگی (جورج ) لاخوسکی، هسته یک سلول زنده را می­توان با یک مدار در حال نوسان مقایسه کرد. هر سلول از هر بافت انفرادی از گونه خاص توسط نوسان طبیعی خود، مشخص می­شود که این نوسانات در سلول­های دیگر غیر قابل تکرار هستند. در حقیقت، هسته­ها مدار­های الکتریکی واقعی هستند، که از یک خازن و یک توان خود-القائی برخوردارند. (مانند مدار­های ال سی، تشکیل شده از یک خازن و القاگر). و در واقع بدین ترتیب می­توان به اثبات رساند که هسته­های سلولی، از نوعی توانایی نوسان (ارتعاش) برخوردار هستند. نوسانات این مدار­ها بر طبق محدوده طول موج­هایی است که اندازه شان به طور خاص به اندازه ظرفیت­ها و خطوط پیچشی (در مدار ال سی، خازن و خطوط حلزونی میدان مغناطیسی) بستگی دارد. همه ما می­دانیم که سلول تحت فرماندهی بخشی به نام هسته یا سیستم مرکزی قرار دارد. هسته ای در پروتوپلاسم غوطه ور است، و خود توسط یک غشاء نیمه نفوذ پذیر احاطه شده است. آزمایشات و بررسی­های انجام شده بر روی هسته، از وجود رشته­های کوچک و به دور خود پیچیده شده، که دارای نوعی جریان­های الکتریکی هستند، حکایت دارد (تقریبا چیزی شبیه به پالس­های الکتریکی که در شبکه اعصاب بدن وجود دارند). این رشته­های در هم پیچیده در مقیاس نانو، تشکیل شده از مواد ارگانیک و رساناهای معدنی هستند و توسط غشاء لوله ای که از ماده ای عایق مانند که حاوی فسفولیپد­ها و دیگر مواد دی-الکتریک می­باشند، پوشیده شده است. این مدار­های با اندازه­های بسیار کوچک، از لحاظ ظرفیت و نوع خطوط مارپیچی، می­توانند با یک فرکانس بسیار بالا نوسان کنند و از خود تابش­هایی با طول موج­های متفاوت ساطع نمایند. یک دانشمند بزرگ آلمانی به نام پوپ (Fritz Albert Poop) اثبات کرده است که سلول­ها از خود اطلاعاتی را به مانند فوتون ساطع (تابش) می­کنند. سلول­ها از طریق بیوفوتون­ها با هم در تماس و ارتباط هستند. او در ادامه تحقیقات خود به مطلب بسیار حیرت­انگیزی برخورد کرد و آن اینکه ارتباطات بین سلولی توسط فوتون­ها می­تواند به صدهزار بار در ثانیه برسد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *